ساز مخالف بودن همیشه هم بد نیستا...دو دبیرستان که رشته مورد علاقمو میخوندم بچه های کلاس میگفتن ساز مخالفی! سال بعدشم که شرایط وادارم کرد رشته مورد تنفرمو بخونم بازم بچه ها میگفتن ساز مخالفی! کارشناسی که کلا بچه های کلاسی در کار نبود چون هیچوقت خودمو جزوشون ندیدم و نخواستم ببینم... ارشدی شدم همون ساز مخالفه بودم ولی بچه ها اون بچه های سابق نبودن، ساز مخالفمو دوس داشتن ... کلاس جابه جا کردم، استاد جابه جا کردم، امتحان جابه جا کردم آخ نگفتن هیچ، کیف هم کردن... شاید من تازه یاد گرفته بودم تصمیم گیری درستو! حالا همه گفتن استخدام نشدی که نشدی، حقتو خوردن که خوردن، بهت ظلم شد که شد، مگه تو تافته ی جد

میدونستم اوضاع کلبه ذهنم خرابه ولی نه تا این حد!اینقد تو هر کاری سنگ جلو پام افتاده، اینقد هر خواسته ای برام رویا بوده، اینقد هرچیزی که خواستم صلاحم نبوده، اینقد عادت کردم به نشد و نمیشه و... که واسه یه آزمایش عدم اعتیاد و انگشت نگاری واسه عدم سوء پیشینه استرس میگیرم!!! جواب آزمایشم که اومد انگار واسه لود شدن اون مهر *منفی* معجزه شده بود!! واقعا انتظار داشتم معتاد باشم عایا؟؟؟ تو کلانتری چه قیافه مظلومی به خودم گرفتم...انگار میخواستم قسم بخورم من کاری نکردم! انتظار داشتم سوء پیشینه داشته باشم عایا؟؟؟ می نویسم این روزامو تا یادم نره ساده ترین چیزهارو با چه سختی به دست آوردم... میزی برای کار، کا

روزگارا!
که چنین سخت به من می گیری
باخبر باش که پژمردن من آسان نیست
گرچه دلگیرتر از دیروزم
گرچه فردای غم انگیز مرا می خواند
لیک باور دارم
دلخوشی ها کم نیست
زندگی باید کرد...

هزار مرتبه گفته ام غزل نمی گویم

ولی سکوت مرا این قلم نمیفهمد...

اجازه هست بازم بنویسم؟ حافظ ، مولوی، مشیری ، شاملو و... از دل خودشون گفتن، همونطوری که تو کمدم پرینتر نداشتم خودمم پرینتر نیستم.

دلتنگی از چشمان قلمم چکه می کند...